Herkese merhaba,
Ben yaşama dair yazmak istiyorum. Aslında öyle çok konu, yaşam paylaşmak istiyorum ki, tabi hepsine sıra gelecek diye düşünerek sıkıştırılmış yaşamlar dediğimkonulara değinmek istiyorum.
8 yaşında bir oğlum var. İkinci sınıf öğrencisi ve tek çocuk. Oldukca hareketli enerjik oyuna istekli. Dolayısıyla ev ve dört duvar havaların güzelleşmesiyle beraber bu günlerde ona yetmiyor. Binamızın önüne oynamak için çıkıyor 3 bilemedin 5 çocuk oluyorlar top oynamaya başlıyorlar..ama daha oyunlarının ilk dakikalarında uyarılar kızmalar çok ses oluyor burada oynamayın ikazları geliyor. çaresiz diğer bina önüne gidiyorlar aynı ikazlar derken yollara yayılıyorlar.yollardada pervasızca araba kullanan sürücüler derken.bir günü böyle tamamlıyorlar…eve gelincede memnuniyetsiz bi yüz ifadesi.
Düşünüyorumda kendi çocukluğumu ne kadar özgür güzelmiş sokakalrımız güvenliymiş.ne güzel arkadaşlıklarımız varmış…oysa bunların hepsi şu an çocuklarımız için lüks kalıyor. Okul ek dersler bitmeyen sınavlar hayatları hep programlı olmak zorunda uymaları gereken hayatlarını kazanmaları için şimdidenyapmaları gereken bir sürü kurallar var..Bunların üzerine deşarj olabilecekleri bir alanları bile yok öyle sıkışmış durumdalar ki..oyun yeri yok….çalışmaları lazım ve çoğu çalışan anne baba çocukları oldukları içinberaber zaman geçirdikleri saatler sınırlı ve yalnızlar… bunları gördükce acaba yanlışmı yaptım diye düşünmekten kendini alamıyan bir anne…....
Oğluma istediklerini veremiyorum diye düşüncelere dalınca işin içinden çıkamayıp anne olmak gibi zor bi olgunun dayanılmaz hafifliği içindeyim diyorum.
Sevgili elmay, annesiniz, elinizden geleni yapıyorsunuz (çünkü anneler böyle yapar ama yaptıkları onlara yeterli gelmez), yanlış bir şey yapmanız söz konusu değil :)
Size hafif.org’u tavsiye ederim duygu ve düşüncelerinizi paylaşmanız için. Orada yazılarınıza yorumlarıyla katkıda bulunacak, duygularınızı paylaşacak güzel arkadaşlar var.
Bu arada son zamanlarda ben de her forum yazısına maydanoz oluyorum, kusura bakmayın arkadaşlar.
Bence Annelik herkesin tatması gereken bir duygu.Fakat annelik demek fedakarlık demek,annelik demek özveri demek hatta annelik demek kendi hayatını bile evlat için feda etmek demek.Buradan anne olamayan ve çocuk için yanıp tutuşan tün arkadaşlara yüce yaradandan en kısa zamanda dileklerini yerine getirmesini bu hıdırellez akşamında diliyorum. Şimdi gelelim evlatlarımıza.Gerçektende çocuklarımız şehir yaşantısının içinde boğulup kalıyorlar.Ne varki bizim çocukluğumuz o kadar gerilerde kaldıki.Hatırlıyorumda benim çocukluğumda küçücük plastik bir bebekle bile senelerce oynarve mutlu olurduk.Oysaki şimdi öylemiya? Şimdiki çocuklar teknoloji çocukları,ne ufacık şeylerden mutlu oluyorlar nede gerçekten bizler gibi masumca oyun oynayabiliyorlar.Hadi bunuda geçtik..dostum.Bizim çocukluğumuzda sokaklar güvenliydi ya şimdi?Zaman değişti,dünya sürekli değişim içinde.Bziim zamanımızdaki karlar ,yağmurlar hani nerede?Gördüğümüz gibi her şey sürekli değişiyor.Bunun içinde biraz relax olmalıyız diye düşünmekteyim.Umarım yeşil alanlar çok daha fazlalaştırılırda çocuklarımızda doyasıya oynarlar.Çünkü çocuk gelişiminin yarı gıdasını oyundan alır.Sevgiyle kalınız.
tüm annelerin ellerinden öperim, Sizleri çOk seviyoruZzZzz.
pillinetwork sitelerine yorum ekleyebilmek ve daha fazlası için, üye olun ya da giriş yapın.
| Başlık | Yazan | Cevap | Son Cevap |
1 |
1 saat önce |
||
1 |
6 gün önce |
||
6 |
24 Haziran 2008 19:53 |
||
Bu site, pillihesap sahibi torpilli insanlara katma değer yaratabilme amacıyla açıldı. detaylı bilgi
